دوست من تنهايي
|
امروز می خواهم نگاه کنم تنهاترین کاری که از دست «من تنها» بر می آید نه به افق و نه به آینده ای درخشان نه به خاطرات خوش گذشته و نه به آرزوهای به سرانجام رسیده نه به زیبایی ها و نه به امیدهای نخشکیده و نه اینکه نخواهم! چون نمی شناسم من نه افق های دوردست و بلندپروازیهای خیال را می شناسم و نه آینده ای پر از عشق را من نه خاطرات خوشی اندوخته ام و نه آرزویی که به سرانجامی خوش رسیده باشد شاید اگر آرزویی بود می شد ولی..... تنهاترین آرزوی «من تنها» در میان این امیال دیوانه وار و حیوانی همسانانم تو بودی تویی که چشمانت برایم افق و دیدن لبخندت به سرانجام رسیدن آرزوهایم بود...خوشحالی تو.... تویی که گرفتن دست هایت خاطرات بکر عمرم بود و شنیدن هر روز صدایت امید من به زندگی تویی که خود زیبایی بودی و آینده درخشان من ولی من نه چشمانت را دیدم و نه لبخندت را نه دستهایت را گرفتم و نه لحن دلنشین صدایت را و نه بیشتر سهمی از زیبایی و آینده ات را و باز نه اینکه نخواهم! نخواستی... و من احترام میگذارم به تمامی شکنجه های شیرین عشقت و به تمامی نگاه های سرزنش بار سنگینت و به تمامی اتهامات واهی با صدای نازنینت و به سیلی که با دستان سرد نفرتت بر من نواختی من احترام می گذارم به تو و تمامی کارهای نکرده ات برای من و با این اوصاف شاید من مرد محترمی باشم برخلاف آنانی که دست در دستشان داری و لبخندت را نثارشان میکنی آنانی که سرشتشان از همان شالوده ای بافته شده که زمانی اتهاماتش را بر من روا داشتی و عشقم را به سخره گرفتی حال من نشسته ام و نگاه می کنم تنهاترین کاری که از دست «من تنها» بر می آید و احترام می گذارم نه به بدبختی و فلاکت مرد محترم بلکه به خنده های مستانه ی هوس پرستانت آری من احترام می گذارم زیرا چنان است که خواست تو بود و من خوشحالم که دنیا بر وفق مرادت می چرخد با مردانی محترم و در انزوا نشسته..... خوش باش عشق من ------------------------------------------------------------------------------------ پیمان
من قهرمان نیستم و از قهرمان ها متنفرم من قهرمان بازی در نمیارم خواهر من از همه چیزو همه کس متنفرم خیلی دوست داشتم توی تولدت پیشت باشم ولی شاید اینبار حق با تو باشه شاید قهرمانهای الکی و پهلوان پنبه ها فقط اذیتت میکنن خیلی دوست دارم آبجی تولدت مبارک بهترین خواهر دنیا سویل من......
بیشتر از هر لحظه ای توی زندگیم احساس تنهایی میکنم کسی صدامو میشنوه؟
اون شب تنها بودم...مثل همیشه رفتم زیر بارون و شب....می خواستم امتحان کنم ببینم بارون واسه آدم رفیق میشه یا تاریکی اولش بارون خنکم کرد و آروم شدم ولی کم کم سردم شد گفتم رفیق دیگه نبار سردمه...ولی گوش نکرد..... انگار زیادم رفیق نبود اونور خیابون یه عشق قدیمی رو دیدم تو ماشین...کنار یه پسر.. فوری رفتم تو تاریکی قایم شدم شب پناهم داد گفتم قربون رفیق با مرام ..مرسی شب یه چیزی به پام خورد... نگاه کردم دیدم یه مار تو شب شب توی تاریکی پنهونش کرده برسه به من شب تو دیگه چرا خیانت کردی رفیق؟ رفتم و رفتم ولی فکر نکنین که به جایی رسیدم...همیشه میرم و جایی نیست که برسم دیدم یه مرد دیوونه زیر بارون ایستاده هی داره میگه سوختم سوختم با خودم فکر کردم این رفیق خوبیه نه آزار داره نه منفعت گفتم کجا سوختی بابا بارون خیس میکنه نمیسوزونه که باز گفت سوختم سوختم.... نشستم پیشش یه سیگار زورکی زیر بارون روشن کردم گذاشتم زیر لبم بعد یادم افتاد من اهل سیگار نیستم به گذشته ها پر می کشید مغزم....اگه بال و پرش رو نشکسته بودن به اون...به اینکه از کجا به کجا رسیدیم به روزی فکر کردم که مسیج داد گفت یکی از اون اسم ام اس هات رو هم بده به من دلتنگتم بعدش زورکی خاطره اون روز خودشو چپوند تو مخم که اس ام اس دادم گفت مزاحمم نشو کار دارم یاد روزی افتادم که مسیج داد گفت به نظرت میرم بیرون چی بپوشم ولی این مغز ما هم نا رفیقه مگه میذاره... یاد اون روز انداخت منو که گفتم چه عکس و لباس قشنگی گفت واسه فلانی پوشیدم یاد این افتادم که دو بار دستشو گذاشتم تو دست بی اف هاش بعدش خاطرم اومد که دوبار ازم جداش کردن همون بی اف هاش یاد وقتی افتادم که از بی تابی دوریش گریه کردم ناراحت شد برگشت ولی یادمم بود که دفعه دوم اشکمو درآورد و گفت اه بسه حوصله گریه و زاری و بحث ندارم یادم اومد که چجوری دلتنگشم یادم اومد که یواشکی مواظبشم یادم اومد که 6 ساله نتونستم ولش کنم ولی آخر سر یادم رفت که منم چیزی به اسم غرور دارم بالا رو نگاه کردم...دیدم جلوم ایستاده...توی مه و بارون اونجا بود تابلو بود واسم که همش وهم و خیال و سرابه ولی هرچی که بود اون اونجا بود جلوم 2 سال تلاش واسه فراموشی...واسه سرکوب دلتنگی...واسه خوردن بغض...واسه بیصدا شکستن داشتم حس میکردم که همش داره تو وجودم پایین میره همه ی زحمت 2سالم داشت با سرعت نور سقوط میکرد و عقلم رو هم با خودش زیر می کشید ای احساس نارفیق...احساس خودم هم داشت واسه بغل کردن یه سراب من رو می فروخت توی مرز بین زندگی و مرگ...لبه ی عقل و دیوونگی...درست لحظه ی قبل از تموم شدن سقوط آزاد و برخورد فقط تونستم بگم : دلم برات خیلی تنگ شده...دوست دارم آبجی............................................................ ******************** فردا صبح مردمی که واسه رفتن سر کار و زندگی اومدن بیرون دیدن دیوونه محلشون یه رفیق تازه پیدا کرده دیدن که هردو نشستن لبه جوب و هردو مدام دارن میگن سوختم سوختم.......... جدا چه حس عجیبیه رفیق بودن! اینجاشو خوب اومدی رفیق ...منم سوختم...!
با پیرهن عزای غم بیا سر مزار من سنگ مزارمو ببین گریه بکن برای من شب های جمعه که رسید یکبار بگو ته صدات فلانی رفته زیر خاک خدا سپردمش به پات اگر چه زیر خاکمو نفس نداره جسم من اما هنوز منتظرم ببین که خیسه چشم من اگه یروز دلت گرفت خواستی بیای کنار من تنها پاشو قدم بزن تا که بیافتی یاد من حلقه ی عشق تو هنوز تو دست من نشونته تو قبر بی نام و نشون سرم هنوز رو شونته هفت تا کفن پوسوندمو عشقت هنوز تو قلبمه حس میکنم دستهای تو هنوز تو دست سردمه سفره ی عقدته عزیز یاد همین مرده بمون وصیتی کردم واست ، تورو خدا بشین بخون اشک های نازنینتو به پای من حروم نکن برو عمر و جوونیتو به پای من تموم نکن دیگه کسی نیست که شبا از پنجره نگاش کنی الان باید سر نماز تا میتونی دعاش کنی امشب دیدم عروسیته ، گفتم بیام به دیدنت لباس عروس به تن داری حیفم اومد نبینمت حالا که مردم میتونی تنهایی هرجایی بری اون دل نازنینتو به هرکسی میخوای بدی خاطره هام یکی یکی داره فراموشت میشه یه مرد دیگه جای من داره هم آغوشت میشه قسمت تو عشق جدید ، یه قبر خالی سهم من دل کسیو بشکنم ، هرگز نبوده رسم من وقتی که من پیشت بودم دوست داشتم یه طور سخت حالا یه گور و یه کفن شده واسم خونه ی بخت جسمم زیر خاکه ولی دعای من پشت و پنات تو حسرت تو میمونم واسه قشنگیه نگات اون دفتر خاطره رو یکی یکی ورق بزن هرکجا اسممو دیدی توروخدا قلم بزن آخه دیگه جون ندارم بهت بگم دوست دارم ولی دل شکستمو بازم زیر پات میذارم وقتی میای کنار من ، باز جسدم جون میگیره تا که بلند میشی بری دوباره جسمم میمیره اون کیه که بجای من داری واسش ناز میکنی درد دل عشق منو داری واسش باز میکنی از زیر خاک میگم بهت مبارکه عشق جدید پیمان دلش شکست و باز خوشبختی تورو ندید پ.ن1: دقیقا حس و حال الانمه! پ.ن2: شعر مال بهنامه فقط یجاشو عوض کردم
من همان شیدای سوداگر طنازم که به صد عالم و آدم ز تو می نازم من همان رهرو دشت وطن عشق و امانم که به لطفت تیغ مغیلان به قدم خسته همی خوانم من همان اشک به دیده ، من همان خون به دل صبح ندیده ، من همان جان به لب خسته رهیده من همانم من همینم من دلیرم من نور صبح امیدم خسته ام من دست ز جانم شسته ام من از آرزوهایم رسته ام من اما می خروشم همچو بهمن ، همچو سیلاب ، همچو پای سبز شاخساران در بهاران اندکی دیگر من همانم اندکی دیگر که بهاران نزدیک است اندکی دیگر که خروش مکتب مولا قریب است اندکی صبر که صبح امید نزدیک است پیمان
پسرک...تنها...باران...شب سرد و فقط او بود...... بساط کارش را روی زمین پهن کرد ، روی جعبه لوازمش خم شد تا باران خیسش نکند چشمهایش را به انتهای خیابان مه آلود دوخت و چشم به راه فردی با کفش های کثیف ماند خواهرش در خانه چشم به راه برادر با قرصی نان صدای شلپ شلپ از سمتی آمد و پیکری در تاریکی نمودار شد لحظه ای خوشحالی با دیدن کفش های کثیف...ولی کثیف و پاره! پسرک غم گرفت به گردنش اجازه کمی چرخیدن داد و دید....چیزی که در چشم های آن دخترک یتیم خیابانی بود قلب پسرک زیر باران پر کشید..... و او دید.....فروغ روشن تر از مهتاب معصومیت را و دل باخت به سادگی... کنار کشید و اندک ماوایش را به معشوقش داد و جعبه خیس شد..... پسرک بدون نان به خانه بازگشت شکمش خالی و قلبش سیر و خواهرش اشک ریخت.... پسرک شب های زیادی بدون نان بازگشت با جعبه خیس.... و قلبی سیر او به دیدن کفش های پاره و کثیف خو گرفت هر شب در پای یتیم معصوم چشم درخشانش و او دید... و او دید آنچه را که نباید می دید کفشهایی کثیف ولی سالم... و نگاه کرد یتیم او دست در دست مردی پیر و ثروتمند و چشمان او دیگر کم فروغتر از یک شب مه آلود و او رفت به سادگی... سرش را پایین گرفت و به دیرینه ترین یارش نگاه کرد جعبه خیس بود....اشک و باران و فقط او بود..... پسرک...تنها...باران...شب سرد |
About
میدونم که هیچوقت تنها نیستم ، میدونم که خدارو دارم ، میدونم که همیشه باهامه ، من اینهمه چیز میدونم ولی تو هنوز نمیدونی.....نمیدونی که شرم دارم با خدا درد و دل کنم......نمیدونی که گناهکارم و سیه روی.......اگه مثل منی پس ، سلام کن به دوست جدیدت [تنهایی]
Home
|
